Bir şarj cihazı, eşleşmeyen iki konuşmanın arasında durur. Bir tarafta araçla ne kadar akım alması gerektiği ve kimin ödediği hakkında konuşur. Diğer tarafta ise oturumlar, sayaçlar ve uzaktan komutlar hakkında arka uçla konuşuyor. İkisi farklı protokoller, farklı veri modelleri ve farklı sertifikasyon rejimleri kullanır.
Alıcılar bunları sürekli karıştırır ve bu karıştırma, tedarik sürecinde en pahalı yanlış anlamalardan bazılarını ortaya çıkarır: fiş ve şarj sağladığına inanan modern bir arka uç protokolü gerektiren bir spesifikasyon veya faturalandırma sorununu çözmesi beklenen bir araç yükseltmesi. Katmanları ayırmak her gereksinimi kendi başına kontrol edilebilir hale getirir.
İki yığın, iki iş
alt stack şarj kablosunun üzerinden geçer. Fiziksel bağlantıyı, güç verilmeden önce güvenlik kontrollerini, şarj parametrelerinin müzakere edilmesini ve — sonraki sürümlerinde — aracın kimliğini ve otomatik yetkilendirmeyi sağlayan sertifika değişimini yönetir.
Üst yığın genellikle mobil veri veya site LAN üzerinden bir ağ bağlantısı üzerinden çalışır. Operatörün ihtiyaç duyduğu şeyleri taşır: başlatma ve durdurma komutları, işlem kayıtları, sayaç değerleri, tanılama, firmware yönetimi ve yapılandırma. Aracın doğrudan görüşü yok. Bir seans hakkında bildiği her şeyi şarj cihazından öğrendi.
Bu asimetri tüm konunun anahtarıdır. Şarj cihazı, kendi görüşleri olan bir çevirmendir, şeffaf bir boru değil. Arka uçun kaydettiği şey, şarj cihazının rapor etmeyi seçtiği şeydir; üst protokolün tanımladığı formatta.
Araç ile Şarj Aracı Arasında
Eski düzenleme basit ve yine de evrenseldir. Kontrol pilotunda bulunan darbe genişliği modüle edilmiş bir sinyal maksimum akımı iletir, araç bir voltaj seviyesini değiştirerek yanıt verir ve şarj cihazı dizinin izin verdiği anda kontaktörünü kapatır. Modern anlamda veri kanalı yoktur ve kimlik değişimi yoktur. Yetkilendirme, protokol dışında, bir kart okuyucu, bir uygulama veya manuel sürüm aracılığıyla gerçekleşir.
Yüksek seviyeli protokoller bir veri kanalı ekler. ISO 15118 ve selefi DIN 70121, güç hattı iletişimi üzerine yapılandırılmış bir konuşma sürdürür: araç kendini tanımlar, iki taraf yeteneklerini paylaşır, araç ne istediğini belirtir ve şarj cihazı ne sağlayabileceğini bildirir. Değişim seans boyunca devam eder, bu yüzden şarj cihazı sadece ortaya çıkan akımı değil, aracın isteğini görebilir.
ISO 15118'in sonraki baskıları bunu sertifika tabanlı kimlik olarak genişletir; bu da otomatik yetkilenmeyi mümkün kılan şeydir ve çift yönlü enerji transferine de uygulanır. Her iki eklenti de, sadece önceki sürüme özel bir şarj cihazında olmayan donanım ve yazılım gerektirir.
Bu katman, aracın özelliklerinin sisteme girdiği yerdir. Ayrıca şarj cihazının kendi dokümantasyonunda genellikle iki ayrı şey belirtilir: araca hangi yüksek seviyeli protokolle iletişim kurduğu ve hangi arka uç protokolünün yukarıya doğru konuştuğu.
Şarj cihazı ile arka uç arasında
Buradaki baskın protokol, bir endüstri birliği tarafından yönetilen ve şarj cihazları ile arka uç platformları tarafından bağımsız olarak uygulanan açık standart olan OCPP'dir. Yetkilendirme, işlem başlatma ve durdurma, sayaç değerleri, durum bildirimleri, uzaktan komutlar, yazılım güncellemeleri ve yapılandırma için mesajlar tanımlar.
OCPP'nin sonraki sürümleri, cihaz yönetimi, geliştirilmiş akıllı şarj profilleri ve bileşik programlara daha yapılandırılmış bir yaklaşım ekliyor. Bir operatör için pratik fark, arka uçun her konnektörün ne zaman ve ne kadar hızlı şarj olduğu üzerinde ne kadar kontrol sahibi olduğu ve bunun ne kadarının saha ziyareti olmadan değiştirilebileceğidir.
OCPP yapmadığı şey araçla konuşmaktır. En yeni versiyonu destekleyen bir arka uç, aracı ikinci el olarak öğreniyor. Şarj cihazı bir değer bildirmezse, arka uç bunu gösteremez ve platformun hiçbir karmaşıklığı bunu geri kazanmaz.
Uyum, bir başka kafa karışıklığı katmanı ekliyor. OCPP uyumluluğu, bir şarj cihazı için tanımlanmış bir versiyona karşı sertifikalandırılır ve sertifika o ürüne ve o versiyona aittir. Araç tarafı protokolü hakkında hiçbir şey söylemiyor ve belirli bir arka uçun aynı versiyonu ne kadar iyi uyguladığı hakkında da hiçbir şey söylemiyor. İki uyumlu ürün, spesifikasyonun isteğe bağlı bölümlerinde hâlâ birlikte çalışmayı başaramaz, bu yüzden entegrasyon testi ayrı bir etkinlik olarak mevcuttur.
Neden fiş ve şarj her iki tarafta da ihtiyaç duyulur
?Otomatik yetkilendirme, genellikle plug and charge olarak tanımlanır, bir özellikten ziyade zincirdir. Araç, üst düzey protokol üzerinde bir sözleşme sertifikası sunar. Şarj cihazı, güvendiği bir sertifika zincirine karşı doğrulama yapar ve ya yerel olarak onaylar ya da karar için kimliği yukarıya iletmektedir. Arka plan sözleşmenin geçerli olduğunu ve faturalandırılabileceğini doğrular.
Her bağlantının bulunması gerekir. Sözleşme sertifikası olmayan bir araçta belge sunamaz. Yüksek seviyeli protokol ve güven deposu olmayan bir şarj cihazı bunu okuyamaz. Uygun sertifika işlemesi olmayan bir arka uç bunu çözemez. Herhangi bir bağlantı eksikse, oturum tekrar bir kart, uygulama veya QR koduna geri dönüyor — ki bu, sürücülerin otomatik şarj reklamı yapan ve sadece bazı araç ve operatör kombinasyonları için sunulan ağlarda yaşadığı durumdur.
Bu yüzden bu özellik pratikte eşit şekilde sunulmamaktadır. Bu, bağımsız olarak güncellenen üç sistemin kesişimine bağlıdır ve kesişim herhangi birinden daha küçüktür.
Birini yükseltmek diğerini yükseltmez
Dört yaygın varsayım aynı nedenle başarısız olur.
Daha yeni bir backend protokolünün otomatik yetkilendirme sağladığı. Yetkilendirme alt yığına bağlı olduğu için olmaz. Bir şarj cihazı en yeni backend versiyonunu konuşabilir ve yine de bir kart gerektirebilir.
Otomatik şarj desteği veren bir aracın herhangi bir ağda çalıştığı. Şarj cihazı ve arka uç bunun için yapılandırıldığında ve operatörün aracın sağlayıcısıyla bir dolaşım veya sözleşme ilişkisi olduğu durumlarda çalışır.
Şarj cihazına yapılan bir firmware güncellemesi araç tarafı özelliği ekliyor. Şarj cihazının tarafı güncellenebilir. Araç şarj cihazından dolayı yapamıyor.
Ve o sertifika her ikisini de kapsar. Sertifikalar ürün, protokol ve versiyon başına verilir ve bir katmanı adlandıran sertifika diğerini belirtmez.
İyi tanımlanmış bir şarj cihazı, iki katmanı ayrı ayrı belirtir ve bu serideki ürünler genellikle destekledikleri araç tarafı protokollerinin yanında bir backend protokol versiyonu listeler. 120 ve 180 kW istasyon spesifikasyonu bunu yapar ve ayrım, iki gereksinimi ayrı ayrı test edilebilir kılan şeydir.
Bunu bir gereksinime nasıl yazılır
Test edilemeyen bir gereklilik gereklilik değildir. Dört satır, test edilebilir kılıyor.
Araç tarafı protokolünü ve şarj cihazının desteklemesi gereken sürümü ve o arayüzde otomatik yetkilendirmenin gerekli olup olmadığını belirtin. Arka uç protokolünü ve versiyonunu belirtin, uyumun onaylanması mı yoksa sadece ilan edilmesi mi gerekiyor. Her iki müzakere başarısız olduğunda yedek davranışı belirtin, çünkü bir site sessizce kimlik doğrulamasız moda geçtiğinde gelir sorunu olur. Ve hangi kanıtların kabul edildiğini belirtin: sertifika numarası, test raporu veya operatörün kullanmayı planladığı platformla ortak test.
Bunlardan sonuncusu çoğu projeyi yakalan. Uyum testi, bir ürünün bir spesifikasyona uyduğunu kanıtlar. Entegrasyon testi, iki ürünün birlikte çalıştığını kanıtlıyor. Tedarik belgeleri genellikle ilkini ister, ikincisini ise gerektirir ve boşluk ancak donanım teslim edildikten sonra görünür olur.
Bu protokoller ile yük yönetimi arasındaki ilişki kendi kafa karışıklığına yol açacak kadar yakındır: arka uç protokolü üzerinden sunulan akıllı şarj profili, şarj cihazına verilen bir talimattır ve şarj cihazın kabul ettiği tarifi yerine getirmesi gerekir. Bu etkileşim, load management, talimatın nerede bittiğini ve aracın kendi sınırlarının nerede başladığını açıklayan notta ele alınmıştır.
Bir yığın araca bakıyor, biri platforma bakıyor ve hiçbiri diğerinin yerine geçemiyor. Bir özellik eksikse, ilk soru hangi yığına gelmesi gerektiğidir.
Çoğu operatör için pratik sonuç, yeniden tasarım değil, bir kontrol listesidir. İki protokol gereksinimini ayrı satırlara yaz, her birinin versiyonunu adlandır, müzakere başarısız olduğunda ne olduğunu sorun ve kombinasyonu site açılmadan önce test edin, ilk şikayetten sonra değil.
Şarj cihazının gerçekten neyi desteklediğini kontrol ediyorsun?
araç tarafı protokolü ve backend protokolünü iki ayrı satır olarak, her biri kendi versiyonuyla birlikte sorun. Bir sertifika ikisini de kapsamıyor.
Bir spesifikasyon sorusu sorun